Odkrywanie wzajemnych powiazan miedzy objawami psychopatologicznymi, domenami poznawczymi i wymiarami wgladu w przewleklej schizofrenii

Wgląd w schizofrenię od dawna znany jest ze złożonego związku z objawami i poznaniem psychopatologicznym. Jednak w bardzo niewielu badaniach zbadano modele wyjaśniające te wzajemne relacje. W dużej próbie uzyskanej z badania schizofrenii NIMH Clinical Antipsychotic Trials of Intervention Effectiveness (CATIE) (N = 1391) zbadaliśmy te wzajemne zależności pod kątem potencjalnych przyczynowych szlaków, stosując modelowanie równań strukturalnych. Wykorzystując model konsensusu NIMH, zmienne utajone zostały skonstruowane dla wymiarów symptomatycznych psychopatologii, w tym pozytywnych, negatywnych, zdezorganizowanych, wzbudzonych i depresyjnych z pozycji PANSS (Positive and Negative Syndrome Scale). Continue reading „Odkrywanie wzajemnych powiazan miedzy objawami psychopatologicznymi, domenami poznawczymi i wymiarami wgladu w przewleklej schizofrenii”

Czytanie deficytów w schizofrenii i ich zwiazek z dysleksja rozwojowa: przeglad

Chociaż schizofrenię i dysleksję rozwojową uważa się za odrębne zaburzenia pod względem klinicznej prezentacji i wyniku czynnościowego, oba obejmują zaburzenia w procesach, które wspierają umiejętne czytanie, w tym język, percepcję słuchową, percepcję wzrokową, kontrolę okulomotoryczną i funkcję wykonawczą. Co więcej, ostatnie prace zaproponowały wspólną neurorozwojową podstawę dla dwóch zaburzeń, jak sugeruje nakładanie się genetyki i patofizjologii. Tak więc, te linie badań sugerują, że czytanie może być podobnie dotknięte w schizofrenii i dysleksji. W tym przeglądzie badamy badania nad zdolnościami czytania u osób chorych na schizofrenię i przeglądamy potencjalne mechanizmy leżące u podstaw deficytów czytania w schizofrenii, które mogą być dzielone z osobami dotkniętymi dysleksją. Continue reading „Czytanie deficytów w schizofrenii i ich zwiazek z dysleksja rozwojowa: przeglad”

Perspektywiczna analiza roli poznania w trzech modelach starzenia sie i schizofrenii

W badaniu wykorzystano dane dotyczące zmian w podłożu, pochodzące od próbki starszych osób dorosłych z zaburzeniami ze spektrum schizofrenii (OAS) w celu zbadania roli poznania w 3 modelach starzenia się i przyspieszonego schizofrenią starzenia, paradoksalnym starzeniu się i niejednorodności oczywiście – oraz ich klinicznym znaczeniu. Próba składała się z 103 osób zamieszkujących społeczność w wieku 55 lat i więcej (średnia = 61 lat) z schizofrenią o wczesnym początku. Średni czas obserwacji wynosił 52,5 miesiąca (zakres: 12-116 miesięcy); 55% stanowili mężczyźni; 55% było białych. Zidentyfikowaliśmy 21 potencjalnych zmiennych predykcyjnych i wykorzystaliśmy skalę oceny otępienia (DRS) do oceny poznania. Continue reading „Perspektywiczna analiza roli poznania w trzech modelach starzenia sie i schizofrenii”

Zwiazek pomiedzy motywacja wysilkowa a neurokognitywnoscia w schizofrenii

Skuteczne deficyty uczenia się i motywowania do oceny motywacji związane są z objawami negatywnymi i upośledzeniem funkcji poznawczych u chorych na schizofrenię (SZ). Podczas gdy kliniczna ocena motywacji i wartości nagrody opiera się zazwyczaj na ocenach klinicystów lub skalach samoopisowych, środki behawioralne często mylą te konstrukty. Proste, przetłumaczone na odwrót zadania behawioralne, które niezależnie ilościowo oceniają motywację i nagradzanie – które mogą być następnie powiązane z poznaniem – mogą ułatwiać rozwój pro-poznawczych terapii poprzez łączenie przedkliniczno-klinicznej luki. W badaniu tym ustalono, czy nowatorskie mierniki behawioralnej motywacji i wyceny nagrody są powiązane z upośledzeniem funkcji poznawczych u pacjentów ze SZ ( n = 36). Continue reading „Zwiazek pomiedzy motywacja wysilkowa a neurokognitywnoscia w schizofrenii”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 5

Szerokość każdej kolumny reprezentuje liczbę pacjentów w każdej grupie. CR oznacza całkowitą odpowiedź, brak odpowiedzi NR i odpowiedź częściową PR. W panelu B przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia dla trzech grup: pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA lub BCOR i BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami w DNMT3A, ASXL1, TP53, RUNX1 lub CSMD1 . W panelu C przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji u pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA, BCOR lub BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami DNMT3A, ASXL1, RUNX1, JAK2 lub JAK3. W panelu D przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia u pacjentów w wieku poniżej 60 lat dla trzech grup: pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA lub BCOR i BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami w DNMT3A, ASXL1, TP53, RUNX1 lub CSMD1. Testy log-rank zostały użyte do porównań statystycznych między grupami. Grupa niezmutowana obejmowała pacjentów z innymi mutacjami z potencjalnymi mutacjami, które nie łączyły się w analizę wzbogacania w geny z korzystnymi lub niekorzystnymi grupami. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 5”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 9

Po drugie, nasze wyniki pokazują paralele między niewydolnością szpiku kostnego a normalnym procesem starzenia się układu krwiotwórczego. Charakterystyczna sygnatura mutacji i korelacja mutacji z wiekiem pacjenta sugerują zależną od wieku, spontaniczną konwersję metylowanej cytozyny (mC) na tymidynę w miejscach mCpG31 jako główne źródło zmian nukleotydów w niedokrwistości aplastycznej.32 Podobne mutacje konwersji C-to-T kumulują się w hematopoetycznych przodkach u osób zdrowych (ryc. S11 w dodatkowym dodatku) .23-25 Hemopoeza klonalna związana z wiekiem, wykrywana za pomocą kariotypowania macierzy SNP33,34 i sekwencjonowania egzonu, 24,25,35 została zidentyfikowana w do 3 odsetek pacjentów z nowotworami niehematologicznymi iu osób zdrowych wykazał silną korelację z wiekiem i wiązał się z wyższym ryzykiem rozwoju kolejnych nowotworów hematologicznych.24,25,33-36 Mutacje pojawiały się zwykle przy niskiej częstości alleli wariantowych, były przeważnie konwersjami C-to-T i obejmowały wspólne cele mutacyjne w rakach mieloidalnych, 24,25,33-36 co sugeruje, że pochodzenie i selekcja klonalna tych mutacji są podobne do w niedokrwistości aplastycznej. Częstość występowania hematopoezy klonalnej była znacznie wyższa u pacjentów z niedokrwistością aplastyczną, a mutacje BCOR i BCORL1 i PIGA były nadreprezentowane, podczas gdy TET2 i JAK2 były rzadko mutowane, co sugeruje, że odrębne mechanizmy selekcji klonalnej działają w środowisku aplastycznego szpiku kostnego. Niemniej jednak, nabywanie specyficznych mutacji (wykrywanych za pomocą sekwencjonowania kandydującego genu), zwiększone obciążenie mutacyjne w dominujących klonach (wykrywane za pomocą sekwencjonowania całego egzomu) i przyspieszone ścieranie telomerów poprzedzające rozwój zespołów mielodysplastycznych, AML lub obu 37 sugerują wspólny mechanizm łączący starzenie się genomu w niewydolności szpiku kostnego z tym u zdrowych osób w podeszłym wieku.
Po trzecie, specyficzne mutacje prawdopodobnie mają znaczenie funkcjonalne, 38, 39, ale dokładny mechanizm selekcji zmutowanych komórek w niedokrwistości aplastycznej jest niejasny. Komórki zawierające mutacje DNMT3A lub ASXL1 mogą preferencyjnie odnawiać się zamiast różnicować w odpowiedzi na sygnały zewnętrzne, które są szczególnie obfite w przypadku niewydolności szpiku kostnego. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 9”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 8

Połączone wyniki wszystkich testów, które wykorzystaliśmy, wykazały, że około połowa pacjentów z niedokrwistością aplastyczną w badaniu wykazała ekspansję klonów komórek hematopoetycznych, a około jedna trzecia uzyskała mutacje w genach kandydujących na zespoły mielodysplastyczne, AML lub oba. Wyniki te mają wpływ na niewydolność szpiku kostnego, wczesne zdarzenia w leukemogenezie oraz na normalne starzenie. Klonowa hematopoeza w niedokrwistości aplastycznej objawiała się najczęściej jako mutacje somatyczne w bardzo niewielu powszechnych genach sterujących (DNMT3A, ASXL1 i BCOR i BCORL1) dla zespołów mielodysplastycznych, AML lub obu. Nasze wyniki są zgodne z wynikami ostatnich badań26-28, w których sekwencjonowanie ukierunkowane na kandydata-genu wykazało również nawracające mutacje w podobnym spektrum genów. W pierwszym badaniu mutacje opisano jako rzadkie, ale 2 z 39 pacjentów miało mutacje z niską częstością wariancji alleli w ASXL1, a miało mutację DNMT3A. 26 W dwóch badaniach27, 28, w których próbki uzyskano w różnych czasach po rozpoznaniu, mutacje w ASXL1, DNMT3A i BCOR przeważały u 19% pacjentów obserwowanych w King s College Hospital w Londynie (próbki uzyskano stosunkowo późno po diagnozie) i były rzadkie w niemieckim badaniu, w którym mutacje w zespole mielodysplastycznym wykryto u 2 z 38 pacjentów ( mutacje o niskiej częstości alleli wariantowych zostały wykluczone).
W porównaniu z tymi ostatnimi badaniami nasz zestaw danych był większy i obejmował bardziej spójne gromadzenie próbek w określonych punktach czasowych w trakcie choroby. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 8”

Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 5

Wyniki te były zgodne z wynikami analizy zamiaru leczenia. Wyniki noworodków
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki noworodków według grupy leczenia i liczby płodów. W sumie 272 niemowlęta urodziły się na żywo. Istniała istotna różnica między grupami w średniej długości trwania ciąży ogółem (P = 0,02), ale nie w przypadku ciąży pojedynczej (Tabela 3). Zgodnie z przewidywaniami, średni wiek ciążowy w momencie porodu zmniejszył się wraz ze wzrostem liczby płodów (38,6 tygodnia dla singletonów, 35,3 tygodni dla bliźniaków i 34,2 tygodnia dla trojaczki [P <0,001]). Continue reading „Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 5”

Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 3

Informacje zebrane podczas tych wizyt obejmowały zaktualizowaną historię choroby, oceny kliniczne, badania laboratoryjne i określenie stosunku sFlt-1: PlGF (wizyty od do 5) oraz dokumentację wyników matek i noworodków. Cele badania
Głównymi celami były, po pierwsze, ustalenie, czy stosunek sFlt-1: PlGF, który był w lub poniżej określonego punktu odcięcia, przewidywał brak stanu przedrzucawkowego, rzucawki i zespołu HELLP przez tydzień po wizycie podstawowej (wykluczenie) oraz, po drugie, w celu ustalenia, czy współczynniki sFlt-1: PlGF, które były powyżej określonego punktu odcięcia, przewidują diagnozę stanu przedrzucawkowego, rzucawki lub zespołu HELLP w ciągu 4 tygodni po wizycie podstawowej (zapisz się). Drugorzędne cele obejmowały ustalenie, czy stosunek sFlt-1: PlGF w lub poniżej określonego punktu odcięcia był związany z brakiem niekorzystnych dla matki i płodu wyników stanu przedrzucawkowego w ciągu tygodnia i czy wartości powyżej punktu odcięcia były związane z obecnością takich osób. niekorzystne wyniki w ciągu 4 tygodni.
Przeprowadziliśmy post-hoc analizy eksploracyjne skojarzeń między współczynnikami sFlt-1: PlGF i połączonymi wynikami (stan przedrzucawkowy, rzucawka, zespół HELLP i skutki niepożądane ze strony matki lub płodu) w ciągu tygodnia i 4 tygodni po wizycie podstawowej. Dodatkowa analiza post hoc porównała wartość samych danych klinicznych (wyniki testu paskowego dla białkomoczu plus pomiar ciśnienia krwi) z wartością danych klinicznych plus stosunek sFlt-1: PlGF do przewidywania stanu przedrzucawkowego.
Kryteria diagnostyczne
Kryteria diagnostyczne dla każdego zaburzenia związanego ze stanem przedrzucawkowym były oparte na międzynarodowych wytycznych25-30 (Tabela Kryteria diagnostyczne stanu przedrzucawkowego były nowym początkiem zarówno nadciśnienia (skurczowe ciśnienie krwi wynoszące 140 mm Hg lub wyższe, rozkurczowe ciśnienie krwi wynoszące 90 mm Hg lub wyższe, lub oba) i białkomoczu (2+ białka lub więcej w badaniu moczu pałeczek, .300 mg białka na 24-godzinne pobranie moczu, .30 mg białka na decylitr w próbce moczu punktowego lub stosunek białka do kreatyniny . Continue reading „Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 3”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum czesc 4

Stężenie hamujące o 50% określono za pomocą przybliżenia log-probit, aby dopasować dane hamowania stężenia. Markery molekularne oporności na lek przeciwmalaryczny
Kopiowanie liczby genów oporności wielolekowej P. falciparum PfMDR1 oceniano za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w czasie rzeczywistym (Taqman) obejmującego uprzednio opisane startery i sondy.18 Szczep P. falciparum 3D7 zastosowano jako kontrola zewnętrzna i gen kodujący .-tubulinę jako kontrolę wewnętrzną. Polimorfizmy w PfMDR1 i gen kodujący transporter oporności na P. Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum czesc 4”