Polimorfizmy w genach i ryzyko schizofrenii deficytowej

Uważa się, że polimorfizmy w genach mają wpływ na podatność na schizofrenię. Jednak pozostaje nieznane, czy czynniki immunogenetyczne odgrywają rolę w etiologii schizofrenii deficytowej (D-SCZ). Dlatego genotypowaliśmy cztery polimorfizmy w genach kodujących dwa białka regulatorowe układu immunologicznego ( CTLA – 4 rs231775 i CD28 rs3116496), interleukinę-6 ( IL6 rs1800795) i transformujący czynnik wzrostu-? ( TGFB1 rs1800470) u 513 pacjentów ze schizofrenią i 374 osób z grupy kontrolnej. Genotyp CD28 rs3116496-CC i allel C były istotnie częstsze w całej grupie pacjentów i pacjentów z D-SCZ w porównaniu do kontroli. Continue reading „Polimorfizmy w genach i ryzyko schizofrenii deficytowej”

Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji AD 8

Czas wymagany do pozyskania, przetwarzania i interpretacji obrazów jest w dużej mierze funkcją prędkości sieci komputerowej i mocy obliczeniowej i powinien być krótszy niż 15 minut.12 Analiza obrazów perfuzji CT wystąpiła równolegle z podawaniem alteplazy, aby nie było opóźnień w leczeniu Mocne strony naszych badań obejmują selekcję pacjentów, którzy z największym prawdopodobieństwem skorzystają na reperfuzji, wcześniejszej interwencji i standaryzowanej interwencji stentu-retriever z bardziej kompletną rewaskularyzacją. Rutynowa ocena reperfuzji po 24 godzinach ma tę zaletę, że jest ilościowa, zaślepiona i obiektywna ze względu na zautomatyzowane oprogramowanie, które zostało użyte. 24-godzinna przerwa daje pewność, że reokluzja po początkowej udanej rekanalizacji jest rzadkością u takich pacjentów. Wcześniejsze badania ograniczały się do oceny angiograficznych wskaźników reperfuzji jedynie w grupie wewnątrznaczyniowej lub, w niektórych przypadkach, do ponownej rekanalizacji po 24 godzinach w podgrupie pacjentów.2
Ograniczenia badania obejmują niezdolność do wykonywania analiz podgrup, biorąc pod uwagę niewielką liczbę pacjentów. Takie analizy będą wymagać indywidualnej metaanalizy pacjenta wielu badań. Nie możemy wykluczyć, że niektórzy pacjenci, którzy zostali wykluczeni z badania na podstawie dużego niedokrwiennego rdzenia lub nieobecności znacznej, uszkodzonej niedokrwionej tkanki mózgowej, mogli skorzystać z terapii wewnątrznaczyniowej. Kryteria oparte wyłącznie na objętościach nie uwzględniają lokalizacji rdzenia, co jest również istotne w odniesieniu do wyniku klinicznego. Continue reading „Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji AD 8”

Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji AD 7

Tacy pacjenci mają niskie prawdopodobieństwo dobrego wyniku i mają większe ryzyko wystąpienia objawowego krwotoku i złośliwego obrzęku.15,24 W oknie czasowym krótszym niż 4,5 godziny pacjenci z dużymi rdzeniami niedokrwiennymi stanowią 10-15% populacji niewybranej, 24 odsetek, który był ogólnie zgodny z szacunkami 25% pacjentów (95% CI, 11 do 45), którzy zostali wykluczeni z naszego badania na podstawie kryteriów obrazowania perfuzji. Tacy pacjenci mogą nie tylko poddać się daremnej reperfuzji, ale także mają zmniejszony efekt leczenia, jeżeli reperfuzja prowadzi do krwotoku lub złośliwego obrzęku. Czynnik ten może być szczególnie istotny, jeśli interwencja ma wyższy wskaźnik reperfuzji niż w grupie kontrolnej, co wykazano w naszym badaniu w odniesieniu do terapii wewnątrznaczyniowej. Obrazowanie perfuzyjne CT wykonano również u około 65% pacjentów w badaniu MR CLEAN (Majoie C: komunikacja osobista). Takie obrazowanie nie było wymagane zgodnie z protokołem badania MR CLEAN, ale mogło wpłynąć na wybór pacjenta. W związku z tym pozytywne wyniki w badaniu MR CLEAN nie mogą być w całości przypisane do selekcji obrazu na podstawie samej okluzji naczynia. Przerwa między wszczęciem alteplazy a randomizacją wynosiła 30 minut w naszym badaniu, w porównaniu ze 100 minutami w badaniu MR CLEAN, z uwagi na nasze podejście do identyfikacji pacjentów z największym potencjałem do skorzystania z reperfuzji, a następnie maksymalizacja wczesnej reperfuzji z użyciem skojarzonej terapii alteplazą i wewnątrznaczyniową, zamiast czekać na ocenę odpowiedzi klinicznej na alteplazę. Continue reading „Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji AD 7”

Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 3

Informacje zebrane podczas tych wizyt obejmowały zaktualizowaną historię choroby, oceny kliniczne, badania laboratoryjne i określenie stosunku sFlt-1: PlGF (wizyty od do 5) oraz dokumentację wyników matek i noworodków. Cele badania
Głównymi celami były, po pierwsze, ustalenie, czy stosunek sFlt-1: PlGF, który był w lub poniżej określonego punktu odcięcia, przewidywał brak stanu przedrzucawkowego, rzucawki i zespołu HELLP przez tydzień po wizycie podstawowej (wykluczenie) oraz, po drugie, w celu ustalenia, czy współczynniki sFlt-1: PlGF, które były powyżej określonego punktu odcięcia, przewidują diagnozę stanu przedrzucawkowego, rzucawki lub zespołu HELLP w ciągu 4 tygodni po wizycie podstawowej (zapisz się). Drugorzędne cele obejmowały ustalenie, czy stosunek sFlt-1: PlGF w lub poniżej określonego punktu odcięcia był związany z brakiem niekorzystnych dla matki i płodu wyników stanu przedrzucawkowego w ciągu tygodnia i czy wartości powyżej punktu odcięcia były związane z obecnością takich osób. niekorzystne wyniki w ciągu 4 tygodni.
Przeprowadziliśmy post-hoc analizy eksploracyjne skojarzeń między współczynnikami sFlt-1: PlGF i połączonymi wynikami (stan przedrzucawkowy, rzucawka, zespół HELLP i skutki niepożądane ze strony matki lub płodu) w ciągu tygodnia i 4 tygodni po wizycie podstawowej. Dodatkowa analiza post hoc porównała wartość samych danych klinicznych (wyniki testu paskowego dla białkomoczu plus pomiar ciśnienia krwi) z wartością danych klinicznych plus stosunek sFlt-1: PlGF do przewidywania stanu przedrzucawkowego.
Kryteria diagnostyczne
Kryteria diagnostyczne dla każdego zaburzenia związanego ze stanem przedrzucawkowym były oparte na międzynarodowych wytycznych25-30 (Tabela Kryteria diagnostyczne stanu przedrzucawkowego były nowym początkiem zarówno nadciśnienia (skurczowe ciśnienie krwi wynoszące 140 mm Hg lub wyższe, rozkurczowe ciśnienie krwi wynoszące 90 mm Hg lub wyższe, lub oba) i białkomoczu (2+ białka lub więcej w badaniu moczu pałeczek, .300 mg białka na 24-godzinne pobranie moczu, .30 mg białka na decylitr w próbce moczu punktowego lub stosunek białka do kreatyniny . Continue reading „Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 3”

Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 2

Kobiety z objawami sugerującymi lub oznaki są często hospitalizowane, dopóki stan przedrzucawkowy i związane z nimi niekorzystne wyniki nie zostały wykluczone. Inni, którzy wymagają hospitalizacji, mogą zostać przeoczeni. Chociaż żadna strategia zapobiegawcza lub terapeutyczna nie jest jeszcze dostępna, z wyjątkiem niskiego stężenia kwasu acetylosalicylowego, który ma umiarkowany efekt prewencyjny w ciążach wysokiego ryzyka po pierwszym trymestrze, 22 doświadczenia kliniczne sugerują, że wczesne wykrywanie i monitorowanie są korzystne. PROGNOZY (przewidywanie krótkoterminowych wyników u kobiet w ciąży z podejrzeniem badania przedrzucawkowego) zaprojektowano w celu zbadania wartości stosowania współczynnika sFlt-1: PlGF do prognozowania obecności lub braku stanu przedrzucawkowego w krótkim okresie.
Metody
Przestudiuj badanie
PROGNOSIS był prospektywnym badaniem obserwacyjnym przeprowadzonym w 14 krajach (patrz Tabela S1 w Dodatkowym dodatku, dostępny z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). Wszystkie szczegóły zostały opublikowane wcześniej.24 Protokół (dostępny na stronie) został zatwierdzony przez odpowiednie krajowe i regionalne niezależne komisje etyczne i instytucjonalne komisje przeglądowe. Badanie było zgodne z wytycznymi dobrej praktyki klinicznej. Continue reading „Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 2”

Utrata niedopasowanego HLA w białaczce po transplantacji komórek macierzystych ad 6

Liczby na minutę w momencie zbioru są wyświetlane na osi Y. We wszystkich trzech testach limfocyty T od pacjenta po przeszczepie i od dawcy komórek macierzystych zareagowały na białaczkę w momencie rozpoznania, ale nie na białaczkę w nawrocie, która utraciła specyficzny dla pacjenta haplotyp HLA. Odwrotnie, limfocyty T od zdrowego osobnika z niedoborem HLA odpowiadały jednakowo komórkom białaczkowym zebranym w obu punktach czasowych. T bary oznaczają standardowe odchylenie między eksperymentalnymi powtórzeniami. Ponieważ niedopasowania HLA mogą wywoływać silne odpowiedzi komórek T, 21, 22 badaliśmy, czy utrata haplotypu HLA umożliwiła zmutowanym komórkom białaczkowym uniknięcie kontroli immunologicznej przez komórki T dawcy. Continue reading „Utrata niedopasowanego HLA w białaczce po transplantacji komórek macierzystych ad 6”

Utrata niedopasowanego HLA w białaczce po transplantacji komórek macierzystych cd

(Szczegóły tych metod znajdują się w dodatkowym dodatku.) W przypadku pacjentów 7, 16 i 43 wykonano mapowanie z krótkim tandem-powtórzeniem i analizę SNP na oczyszczonych błonach białaczkowych FACS, podczas gdy dla pacjentów 13 i 33 tylko próbki kości Dostępny był aspirat szpiku zawierający wybuchy białaczkowe. In Vitro Ocena efektu przeszczepu przeciw wadzie białaczkowej
Przy użyciu wirowania Ficoll-Hypaque rozdzieliliśmy jednojądrzaste komórki krwi obwodowej uzyskane od dawcy komórek macierzystych dla Pacjenta 16, od Pacjenta 16, 85 dni po pierwszym przeszczepie krwiotwórczych komórek macierzystych i 96 dni po drugim przeszczepie, oraz od zdrowego niedopasowanego obiektu HLA. Dla komórek uzyskanych w każdym z tych warunków użyto 5 x 105 komórek i wysiano z 5 x 105 napromienionych jednojądrzastych komórek (dawka promieniowania, 3000 rad) pobranych od Pacjenta 16 w momencie rozpoznania białaczki (30% blastów) w dniu. ml zmodyfikowanej pożywki Dulbecco w Iscove, uzupełnionej 10% ludzką surowicą i 300 IU na mililitr rekombinowanej ludzkiej interleukiny-2. Nowe pożywki dodawano do hodowli co 2 do 3 dni, a komórki odpowiedzi były ponownie nawiązywane z oryginalnymi komórkami stymulacyjnymi w stosunku 1: co 10 dni. Continue reading „Utrata niedopasowanego HLA w białaczce po transplantacji komórek macierzystych cd”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 8

Oporność na artesunat charakteryzowała się znacznie dłuższym czasem do usunięcia pasożyta, przy stosunkowo niewielkiej niejednorodności wśród pacjentów. Te zredukowane odpowiedzi pasożytnicze nie mogą być wyjaśnione przez czynniki farmakokinetyczne lub inne czynniki gospodarza. Podstawową farmakodynamiczną zaletą stosowania artemizynin, a nie innych leków przeciwmalarycznych, jest to, że przyspieszają one usuwanie pasożyta1 przez usuwanie młodych, krążących, pierścieniowych pasożytów i zapobieganie dalszemu dojrzewaniu i sekwestracji tych pasożytów.19,20 Ten efekt odpowiada za szybkość odpowiedź terapeutyczna, jej ratująca życie korzyść u pacjentów z ciężką malarią i godną uwagi aktywność gametocytobójczą leków. Wcześniej opisywano kilka przypadków zmniejszonej skuteczności terapii skojarzonej z artemizyną. Większość tych przypadków można wytłumaczyć fałszywym charakterem badanych leków.21 W latach 2002-2003 obniżona wrażliwość P. Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 8”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 6

Nasze badanie dostarcza wystandaryzowane, prospektywne dane dotyczące kohorty z wielu ośrodków, które są wystarczająco duże, aby ocenić potencjalne czynniki związane z bezpieczeństwem. Zrozumienie czynników leżących u podstaw ryzyka jest niezbędne do opracowania modeli stratyfikacji ryzyka, które można wykorzystać do porównywania wyników szpitali i chirurgów oraz do zapewnienia najlepszej porady dla pacjentów. Złożona wzajemna zależność czynników związanych z niekorzystnymi wynikami stanowi wyzwanie przy określaniu predykcyjnego modelu ryzyka w chirurgii bariatrycznej. Zaproponowano co najmniej jeden system oceny ryzyka stworzony z kohorty retrospektywnej z jednym miejscem8 i został zatwierdzony w alternatywnej kohorcie9; zmienne użyte w ocenie obejmowały wiek, wskaźnik masy ciała, płeć, obecność lub brak nadciśnienia oraz ryzyko lub brak ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Z tych czynników tylko wskaźnik masy ciała i historia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej były niezależnie związane z kompozytowym punktem końcowym w naszym badaniu. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 6”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej czesc 4

Przedoperacyjne leki stosowane przez pacjentów obejmowały leki przeciwdepresyjne (39,9%), statyny (26,6%), beta-blokery (17,9%) i narkotyki (16,1%). Pacjenci poddawani otwartemu obejściu żołądka Roux-en-Y, w porównaniu z laparoskopowym rakiem żołądka Roux-en-Y lub laparoskopowym regulowanym opaskowaniem żołądka, mieli wyższy medianowy wskaźnik masy ciała (50,9 dla otwartego bypassu żołądka Roux-en-Y, 46,9 dla laparoskopowego pomostowania żołądkowego Roux-en-Y i 44,1 dla laparoskopowego regulowanego opasania żołądka) i bardziej współistniejących stanów (p <0,001 dla wszystkich porównań). Pacjenci poddawani otwartemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y na ogół cierpieli na najostrzejsze problemy współistniejące (np. Cukrzyca insulinozależna i niezdolność do chodzenia co najmniej 61 m, wymagające urządzeń pomocniczych); pacjenci poddawani laparoskopowemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y lub otwartemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y mieli więcej współistniejących stanów niż pacjenci poddawani laparoskopowemu regulowanemu opaskowemu żołądkowi (Tabela w dodatkowym dodatku).
Główny wynik
Tabela 2. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej czesc 4”