Zdjecie rentgenowskie ponadto orientuje nas o rozleglosci zatoki, tak ze w operacjach zatoki

Zdjęcie rentgenowskie ponadto orientuje nas o rozległości zatoki, tak że w operacjach zatoki – czołowej jest ono prawie nieodzowne. Bóle występujące vi zapaleniu jam bocznych mogą naśladować bóle neuralgiczne, np. w neuralgiach I gałązki nerwu trójdzielnego. Podobnie jak w bólach neuralgicznych, bóle w zapaleniu jam bocznych mogą występować w pewnych porach dnia i występować z przerwami. Bóle w neuralgiach występują zwykle wzdłuż przebiegu nerwów, szczególnie bolesne są punkty, w których nerwy opuszczają kanar kostny (nerw nadoczodołowy i podoczodołowy i nerw bródkowy). Continue reading „Zdjecie rentgenowskie ponadto orientuje nas o rozleglosci zatoki, tak ze w operacjach zatoki”

Teorie powstawania obrzeków

Teorie powstawania obrzęków Teoria mechaniczna Najstarszą teorią powstawania obrzęku jest teoria mechaniczna, która twierdzi, że obrzęk powstaje dzięki mechanicznym czynnikom, zatrzymującym odpływ krwi żylnej. Okazało się jednak, że tymi czynnikami trudno wyjaśnić mechanizm powstawania obrzęku. Podwiązanie np. żyły udowej, a nawet żyły próżnej dolnej poniżej żył nerkowych nie wywołuje powstawania obrzęku. Obrzęk powstanie dopiero wtedy, gdy do utrudnionego lub zahamowanego odpływu krwi dołączą się inne jeszcze czynniki, np. Continue reading „Teorie powstawania obrzeków”

Hipertonia

Hipertonia :środowiska tkanek przyciąga wodę krążącą we krwi i wskutek tego powstaje obrzęk, Zatrzymaniu 6 – 7 g soli towarzyszy zatrzymanie się l litra płynu obrzękowego. Jeżeli zmniejszymy wprowadzenie soli kuchennej do ustroju, to ustrój uwalnia się stopniowo od nadmiaru soli i obrzęki znikają. Zwolennicy teorii Widala twierdzą, że w związku z pogarszaniem się stanu chorobowego nerek zdolność nerki do wydzielania soli kuchennej znacznie się zmniejsza. Ustalono nawet cztery okresy u chorych na nerki w wydzielaniu :soli kuchennej, jeżeli chory przechodzi z diety bezsolnej na solną. Jeżeli np. Continue reading „Hipertonia”

Ocena psychomotoryczna jako narzedzie do odróznienia schizofrenii od innych zaburzen psychotycznych

Celem tego badania jest ocena, w jakim stopniu ocena psychomotoryczna może pomóc klinicyście w odróżnieniu schizofrenii od innych zaburzeń psychotycznych. Badaniem objęci byli nowi pacjenci z remisją (n = 304), u których wszystkie spełniały kryteria DSM-IV (APA, 2013) dla schizofrenii (Sz; n = 117), zaburzenia schizoafektywnego (SaD; n = 36), zaburzenia psychotyczne nie inne określone (P-NOS) (n = 86), zaburzenie psychotyczne wywołane substancją / lekiem (SIPD; n = 33) lub duże zaburzenie depresyjne z cechami psychotycznymi (MDD-p; n = 32). Pacjentów poddano testowej baterii psychomotorycznej. Pacjenci ze schizofrenią na ogół osiągają gorsze wyniki w większości testów. Continue reading „Ocena psychomotoryczna jako narzedzie do odróznienia schizofrenii od innych zaburzen psychotycznych”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 5

Szerokość każdej kolumny reprezentuje liczbę pacjentów w każdej grupie. CR oznacza całkowitą odpowiedź, brak odpowiedzi NR i odpowiedź częściową PR. W panelu B przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia dla trzech grup: pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA lub BCOR i BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami w DNMT3A, ASXL1, TP53, RUNX1 lub CSMD1 . W panelu C przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji u pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA, BCOR lub BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami DNMT3A, ASXL1, RUNX1, JAK2 lub JAK3. W panelu D przedstawiono krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia u pacjentów w wieku poniżej 60 lat dla trzech grup: pacjentów z korzystnymi mutacjami w PIGA lub BCOR i BCORL1, pacjentów w niezmutowanej grupie oraz pacjentów z niekorzystnymi mutacjami w DNMT3A, ASXL1, TP53, RUNX1 lub CSMD1. Testy log-rank zostały użyte do porównań statystycznych między grupami. Grupa niezmutowana obejmowała pacjentów z innymi mutacjami z potencjalnymi mutacjami, które nie łączyły się w analizę wzbogacania w geny z korzystnymi lub niekorzystnymi grupami. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 5”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad

Przedstawione tutaj testy zostały przeprowadzone w ramach tej inicjatywy. Metody
Projekt badania
Przeprowadziliśmy dwa otwarte, randomizowane, kliniczne, parazytologiczne i farmakokinetyczne badania, aby porównać reakcje terapeutyczne z artesunatem w Pailin w zachodniej Kambodży, gdzie artemisyniny były stosowane od ponad 30 lat, a na północno-zachodniej granicy tajlandzko-birmańskiej region gdzie terapie skojarzone oparte na artemisininie zostały po raz pierwszy zastosowane11 w 1994 r. i pozostają wysoce skuteczne.5 Badanie było monitorowane zewnętrznie. Zatwierdzenie projektu badania uzyskano od Ministerstwa Zdrowia w Kambodży, Komitetu Etyki Wydziału Medycyny Tropikalnej Uniwersytetu Mahidol w Tajlandii, Komitetu Etycznego Oxford Medycyny Tropikalnej, Komitetu ds. Przeglądu Etyki Badań WHO oraz Grupy Przeglądu Technicznego Biuro Regionalne WHO w regionie zachodniego Pacyfiku. Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 6

Inne pomiary zmniejszenia liczby pasożytów, które są mniej zależne od początkowego obciążenia pasożytem, w tym współczynniki zmniejszenia liczby pasożytów po 24 i 48 godzinach oraz nachylenie klirensu pasożyta log10 znormalizowanego w czasie, także były znacząco różne pomiędzy badanymi miejscami (Tabela 2). i rysunek 2). W badaniu Pailina nie obserwowano wyraźnej zależności dawka-odpowiedź dla artesunatu: średni czas klirensu pasożyta wynosił 84 godziny (zakres międzykwartylowy, od 54 do 96) dla dawki 2 mg na kilogram i 72 godziny (zakres międzykwartylowy, 60 do 96) dla dawka 4 mg na kilogram (P = 0,61). Natomiast w Wang Pha pacjenci leczeni artesunatem w dawce 4 mg na kilogram mieli szybszy klirens pasożyta (mediana, 48 godzin, zakres międzykwartylowy, 30 do 54) niż pacjenci leczeni artesunatem w dawce 2 mg na kilogram ( mediana, 54, rozstęp międzykwartylowy, 42 do 72) (P = 0,02) (tabela 2).
Czasy klirensu gorączki nie różniły się istotnie pomiędzy dwoma badanymi miejscami (tabela 2). Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 6”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 5

Reakcje kliniczne i parazytologiczne u badanych pacjentów, według lokalizacji. Usunięcie parazytu było znacznie wolniejsze w przypadku Pailina (tabela 2), a średni czas klirensu pasożyta w obu grupach leczenia Pailina łącznie wynosił 84 godziny (zakres międzykwartylowy, 60 do 96), w porównaniu z 48 godzinami (zakres międzykwartylowy, od 36 do 66) w obie grupy Wang Pha (P <0,001). Po rozpoczęciu leczenia w Pailin, 73% pacjentów miało parazytemię po 48 godzinach, 55% po 72 godzinach i 20% po 96 godzinach; odpowiadające wartości procentowe w Wang Pha wynosiły 45%, 8% i 3% (P <0,001). W Pailin, gęstość pasożyta na początku badania była podobna u dzieci poniżej 16 lat (średnia geometryczna, 50,046 na milimetr sześcienny, 95% przedział ufności [CI], 22 767 do 110 007) oraz u dzieci w wieku co najmniej 16 lat i dorosłych ( średnia geometryczna, 71366 na milimetr sześcienny, 95% CI, 49 614 do 102 654) (P = 0,33). W Pailin średni czas klirensu pasożyta wśród 11 dzieci wynosił 78 godzin (odstęp międzykwartylny, od 60 do 96) w porównaniu z 84 godzinami (odstęp międzykwartylny, od 66 do 96) wśród 29 dorosłych i dzieci w wieku co najmniej 16 lat ( P = 0,67). Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 5”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej cd

Przed rozpoczęciem rejestracji obliczyliśmy, że liczba pacjentów, którzy byliby potrzebni do badania, ma moc 90% na wykrycie podwojenia ryzyka, że wybrane zdarzenia wynikowe wystąpią z różnymi częstościami, biorąc pod uwagę przewagę kilku domniemanych czynników ryzyka. Charakterystykę pacjentów poddanych dwóm procedurom bariatrycznym porównano z użyciem testu chi-kwadrat Pearsona dla zmiennych jakościowych i testu Kruskala-Wallisa dla zmiennych ciągłych. Częstość 30-dniowych działań niepożądanych została porównana wśród procedur za pomocą testu chi-kwadrat Pearsona. Do oceny predyktorów złożonego punktu końcowego wykorzystano uogólnione modele liniowych efektów mieszanych, z logarytmami prawdopodobieństwa zdarzeń modelowanymi jako funkcja liniowa współzmiennych wartości wyjściowych. Korelacja pomiędzy pacjentami tego samego chirurga została uwzględniona poprzez włączenie różnych losowych przechwyceń dla miejsc i chirurgów w obrębie miejsca. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej cd”