Zwiazek pomiedzy kondycja sercowo-oddechowa a schizofrenia

Schizofrenia wiąże się ze zmniejszoną sprawnością sercowo-oddechową (CRF), a upośledzenie funkcji poznawczych jest główną cechą tego zaburzenia. Pomimo ich szczególnego znaczenia dla schizofrenii, związek pomiędzy tymi dwoma zmiennymi nie został jeszcze dokładnie oceniony. W tym badaniu postawiliśmy sobie za cel zbadanie naturalnie występujących związków pomiędzy CRF i wszystkimi domenami poznawczymi w obrębie tej populacji pacjentów. W badaniu wzięło udział 80 pacjentów ambulatoryjnych z zaburzeniami ze spektrum schizofrenii. Continue reading „Zwiazek pomiedzy kondycja sercowo-oddechowa a schizofrenia”

Sensomotoryczne cechy bramkowania mezczyzn z agresywna psychoza i dyssocjalna osobowoscia: zwiazek z cechami antyspolecznymi i deprywacja psychospoleczna

Dowody sugerują, że przemoc wśród osób z psychozą nie jest jednorodna etiologicznie, a duża część tych, którzy angażują się w zachowania agresywne, ma współwystępujące aspołeczne zaburzenia osobowości. Wstępne badania wskazują, że ta podgrupa ma wyraźne historyczne i neuropsychologiczne cechy, które mogą wskazywać na różnorodne potrzeby terapeutyczne. W badaniu zbadano charakterystyki czuciowo-ruchowe brutalnych mężczyzn z diagnozami zarówno psychozy, jak i dyssocjalnego zaburzenia osobowości (DPD) (n = 21) w porównaniu z mężczyznami z przemocą z samą psychozą (n = 12), samym DPD (n = 14) i zdrowymi, nie -przebiegające męskie kontrole (n = 27), z zastosowaniem paradygmatu hamowania przedwczesnego (PPI). Wyniki wskazują, że w porównaniu z samą psychozą i zdrowymi grupami kontrolnymi, grupa współwystępująca miała niższy PPI, zwłaszcza w przedziale impulsów od 60 do ms. Continue reading „Sensomotoryczne cechy bramkowania mezczyzn z agresywna psychoza i dyssocjalna osobowoscia: zwiazek z cechami antyspolecznymi i deprywacja psychospoleczna”

Czytanie deficytów w schizofrenii i ich zwiazek z dysleksja rozwojowa: przeglad

Chociaż schizofrenię i dysleksję rozwojową uważa się za odrębne zaburzenia pod względem klinicznej prezentacji i wyniku czynnościowego, oba obejmują zaburzenia w procesach, które wspierają umiejętne czytanie, w tym język, percepcję słuchową, percepcję wzrokową, kontrolę okulomotoryczną i funkcję wykonawczą. Co więcej, ostatnie prace zaproponowały wspólną neurorozwojową podstawę dla dwóch zaburzeń, jak sugeruje nakładanie się genetyki i patofizjologii. Tak więc, te linie badań sugerują, że czytanie może być podobnie dotknięte w schizofrenii i dysleksji. W tym przeglądzie badamy badania nad zdolnościami czytania u osób chorych na schizofrenię i przeglądamy potencjalne mechanizmy leżące u podstaw deficytów czytania w schizofrenii, które mogą być dzielone z osobami dotkniętymi dysleksją. Continue reading „Czytanie deficytów w schizofrenii i ich zwiazek z dysleksja rozwojowa: przeglad”

Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji

Próby terapii wewnątrznaczyniowej udaru niedokrwiennego wywołały zmienne wyniki. Przeprowadziliśmy to badanie, aby sprawdzić, czy bardziej zaawansowana selekcja obrazów, niedawno opracowane urządzenia i wcześniejsza interwencja poprawiają wyniki. Metody
Losowo przypisaliśmy pacjentom z udarem niedokrwiennym, którzy otrzymywali 0,9 mg alteplazy na kilogram masy ciała w czasie krótszym niż 4,5 godziny po wystąpieniu udaru niedokrwiennego, aby poddać się trombektomii wewnątrznaczyniowej za pomocą stentowania z pasożyta Solitaire FR (Flow Restoration) lub kontynuować otrzymywanie samej alteplazy . Wszyscy pacjenci mieli zamknięcie tętnicy szyjnej wewnętrznej lub środkowej tętnicy mózgowej oraz dowody uratowanej tkanki mózgowej i rdzenia niedokrwiennego poniżej 70 ml na obrazowaniu perfuzji tomograficznej komputerowej (CT). Wyniki leczenia były następujące: 24-godzinna reperfuzja i wczesna poprawa neurologiczna (redukcja o . 8 punktów w Skali Udaru według Narodowego Instytutu Zdrowia lub wynik 0 lub w 3. dobie). Continue reading „Terapia wewnątrznaczyniowa do udaru niedokrwiennego z wyborem obrazu perfuzji”

Niwolumab i Ipilimumab versus Ipilimumab w nieleczonym czerniaku AD 7

Po pierwszych czterech dawkach 40% pacjentów w grupie skojarzonej nadal otrzymywało niwolumab w monoterapii (Tabela S3 w Dodatku uzupełniającym). Liczba zgłoszonych zgonów wśród leczonych pacjentów wynosiła 25 w grupie skojarzonej (27%) i 17 w grupie otrzymującej ipilimumab-monoterapię (37%); większość zgonów była spowodowana postępującą chorobą. Trzy zgony były związane z terapią skojarzoną według oceny badacza – jeden pacjent z historią choroby serca zmarł z powodu komorowych zaburzeń rytmu 29 dni po ostatniej dawce leczonego leczenia; druga zmarła nagle 69 dni po ostatniej dawce, podczas gdy klinicznie poprawiała się w wyniku zapalenia płuc i jatrogennej odmy opłucnowej. Trzeci pacjent zmarł nagle po 86 dniach od ostatniej dawki badanego leczenia (3 dni po ustąpieniu zapalenia 3. stopnia i hiperkalcemii 4 stopnia). Żadna ze zgonów w grupie ipilimumabu-monoterapia nie była uważana za powiązaną z badanym lekiem.
Dyskusja
W tym randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą połączenie niwolumabu i ipilimumabu skutkowało znacząco wyższym odsetkiem obiektywnych odpowiedzi, częstszymi pełnymi odpowiedziami i znacznie dłuższym czasem przeżycia bez progresji niż sam ipilimumab wśród wcześniej nieleczonych pacjentów z zaawansowanym czerniakiem. Continue reading „Niwolumab i Ipilimumab versus Ipilimumab w nieleczonym czerniaku AD 7”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 4

Odmianę liczby kopii wykryto w 18 z 417 analizowanych próbek i obejmowało -7 (u 7 pacjentów), del (13q) (u 2 pacjentów) i innych (u 10 pacjentów) (ryc. S4 w dodatkowym dodatku). Przy użyciu obu platform, klonalną hematopoezę zidentyfikowano u 47% pacjentów. Mutacje genu kandydata w niedokrwistości aplastycznej podsumowywały te w syndromach mielodysplastycznych, AML lub obu w odniesieniu do rozmieszczenia pozycyjnego i silnego odchylenia w kierunku nonsensu, zmiany ramki odczytu i zmian w miejscu splicingu (ryc. S5A w dodatkowym dodatku). , średnie obciążenie alleliczne mutacji w niedokrwistości aplastycznej było znacznie niższe niż w zespołach mielodysplastycznych (9,3% w porównaniu z 30,4%) (ryc. S5B i S5C w dodatkowym dodatku) .20 Chociaż mutacje DNMT3A i ASXL1 były częste zarówno w niedokrwistości aplastycznej w zespołach mielodysplastycznych i AML zaobserwowaliśmy nadreprezentację mutacji PIGA i BCOR i BCORL1 oraz niedostateczną reprezentację mutacji w TET2, genach czynnika splicingowego, JAK2, RUNX1 i TP53 w niedokrwistości aplastycznej, w porównaniu z zespołami mielodysplastycznymi; sugerowało to dyskretne mechanizmy selekcji klonów w niedokrwistości aplastycznej. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 4”

Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 9

Po drugie, nasze wyniki pokazują paralele między niewydolnością szpiku kostnego a normalnym procesem starzenia się układu krwiotwórczego. Charakterystyczna sygnatura mutacji i korelacja mutacji z wiekiem pacjenta sugerują zależną od wieku, spontaniczną konwersję metylowanej cytozyny (mC) na tymidynę w miejscach mCpG31 jako główne źródło zmian nukleotydów w niedokrwistości aplastycznej.32 Podobne mutacje konwersji C-to-T kumulują się w hematopoetycznych przodkach u osób zdrowych (ryc. S11 w dodatkowym dodatku) .23-25 Hemopoeza klonalna związana z wiekiem, wykrywana za pomocą kariotypowania macierzy SNP33,34 i sekwencjonowania egzonu, 24,25,35 została zidentyfikowana w do 3 odsetek pacjentów z nowotworami niehematologicznymi iu osób zdrowych wykazał silną korelację z wiekiem i wiązał się z wyższym ryzykiem rozwoju kolejnych nowotworów hematologicznych.24,25,33-36 Mutacje pojawiały się zwykle przy niskiej częstości alleli wariantowych, były przeważnie konwersjami C-to-T i obejmowały wspólne cele mutacyjne w rakach mieloidalnych, 24,25,33-36 co sugeruje, że pochodzenie i selekcja klonalna tych mutacji są podobne do w niedokrwistości aplastycznej. Częstość występowania hematopoezy klonalnej była znacznie wyższa u pacjentów z niedokrwistością aplastyczną, a mutacje BCOR i BCORL1 i PIGA były nadreprezentowane, podczas gdy TET2 i JAK2 były rzadko mutowane, co sugeruje, że odrębne mechanizmy selekcji klonalnej działają w środowisku aplastycznego szpiku kostnego. Niemniej jednak, nabywanie specyficznych mutacji (wykrywanych za pomocą sekwencjonowania kandydującego genu), zwiększone obciążenie mutacyjne w dominujących klonach (wykrywane za pomocą sekwencjonowania całego egzomu) i przyspieszone ścieranie telomerów poprzedzające rozwój zespołów mielodysplastycznych, AML lub obu 37 sugerują wspólny mechanizm łączący starzenie się genomu w niewydolności szpiku kostnego z tym u zdrowych osób w podeszłym wieku.
Po trzecie, specyficzne mutacje prawdopodobnie mają znaczenie funkcjonalne, 38, 39, ale dokładny mechanizm selekcji zmutowanych komórek w niedokrwistości aplastycznej jest niejasny. Komórki zawierające mutacje DNMT3A lub ASXL1 mogą preferencyjnie odnawiać się zamiast różnicować w odpowiedzi na sygnały zewnętrzne, które są szczególnie obfite w przypadku niewydolności szpiku kostnego. Continue reading „Mutacje somatyczne i hematopoeza klonów w niedokrwistości aplastycznej AD 9”

Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 4

Częstość ciąż klinicznych, poród na żywo i utrata ciąży. Rysunek 1. Ryc. 1. Wskaźniki ciąż w grupie gonadotropinowej, klomifenowej i letrozolowej. Przedstawiono częstość występowania ciąży klinicznej wśród wszystkich kobiet biorących udział w badaniu (panel A) , wskaźniki urodzeń żywych wśród wszystkich zapisanych kobiet (panel B) i częstości ciąży mnogiej wśród wszystkich ciąż klinicznych (panel C), zgodnie z badanym leczeniem. W panelach A i B wartość P służy porównaniu wszystkich trzech grup leczenia. Continue reading „Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 4”

Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 2

Stosowanie inhibitora aromatazy do promowania poczęcia nie wiązało się ze znacznie zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych.11,21 Zaprojektowaliśmy obecne randomizowane badanie, aby ocenić, czy stymulacja jajników letrozolem, inhibitorem aromatazy, w porównaniu z klomifenem lub gonadotropiną, powoduje niższą częstość ciąży mnogiej bez obniżenia prawdopodobieństwa zajścia w ciążę. Metody
Projekt badania
Ocenę wielu wewnątrzmacicznych ciąż z badania stymulacji jajników (AMIGOS) przeprowadzono w Narodowej Instytucie Zdrowia Dziecka i Rozwoju Człowieka (NICHD) Spółdzielczej Sieci Medycyny Rozrodu; Centrum Koordynacji Statystyki i Nauki na Uniwersytecie Yale służyło jako centrum koordynujące dane. Badanie przeprowadzono w 12 klinicznych ośrodkach w Stanach Zjednoczonych.
Projekt badania został opublikowany wcześniej.22 Krótko mówiąc, było to wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne obejmujące 900 par z niewyjaśnioną bezpłodnością. Kobiety były w wieku od 18 do 40 lat z regularnymi miesiączkami (dziewięć lub więcej cykli rocznie), miały normalną jamę macicy z co najmniej jedną patentową jajowodem i miały partnera płci męskiej z próbką nasienia co najmniej 5 milionów plemników na mililitr. Ten próg dla liczby plemników został wykorzystany, ponieważ protokół wprowadził mycie plemników z inseminacją domaciczną. (Progi Światowej Organizacji Zdrowia [WHO] dla normalnej liczby plemników, które są wyższe, są oparte na stosunku, a nie na inseminacji.) Ponadto przeprowadzono mycie plemników, aby skoncentrować ruchliwe plemniki; udowodniono, że to podejście poprawia wskaźniki ciąży z liczbą plemników poniżej progu WHO.23
Zatwierdzenie do badania uzyskano z instytucjonalnej komisji kontrolnej w każdym miejscu. Continue reading „Letrozol, Gonadotropina lub Clomiphene w przypadku nieprzewidzianej niepłodności AD 2”

Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 5

W kohorcie rozwojowej 99 kobiet miało jedynie stan przedrzucawkowy, miał stan przedrzucawkowy i hemolizę, podwyższone poziomy enzymów wątrobowych i małą liczbę płytek krwi (zespół HELLP), a tylko zespół HELLP. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa uczestników badania i przyczyny podejrzenia stanu przedrzucawkowego. W okresie od grudnia 2010 r. Do stycznia 2014 r. Zarejestrowano łącznie 1273 kobiety z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego (ryc. Continue reading „Przewidywalna wartość współczynnika sFlt-1: PlGF u kobiet z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego AD 5”