suche zatrzymywanie w ustroju soli kuchennej

Teoria solna posiada słabą stronę, odnoszącą się mianowicie do-zwiększonego progu wydzielania soli kuchennej w chorej nerce. Ograniczenie bowiem wprowadzania soli kuchennej nie mogłoby wywołać zmniejszenia się soli w ustroju w związku ze zwiększonym w nerce progiem jej wydzielania i znikania obrzęków. Istnieje bowiem tzw. suche zatrzymywanie w ustroju soli kuchennej, które nie prowadzi do obrzęków, jak to widujemy w niektórych chorobach nerek, w różnych sprawach zakaźnych itd. Poza tym w ciężkich nerczycach (nephrosis) a obrzękami ustrój jest wyraźnie zatruty rozmaitymi wytworami przemiany materii i nerka wykazuje duże zmiany anatomiczne. Zatrucie zaś ustroju rozmaitymi wytworami przemiany materii nie usuwanymi przez chorą nerkę, nie może pozostać bez wpływu na wodochłonność koloidów tkankowych. Mechanizm więc zatrzymywania soli i w związku z tym zmiana ciśnienia osmotycznego nie jest mechanizmem tak prostym, jak to sobie wyobraża Widal i zjawisko obrzęku zdaje się być dziś sprawą bardziej złożoną. Można by bowiem sądzić, że najpierw mamy zatrzymywanie się wody w tkankach, do których przechodzi sól kuchenna celem wyrównania obniżonego ciśnienia osmotycznego, czyli pierwotnym czynnikiem w powstawaniu obrzęku byłaby woda, nie zaś sól, która zatrzymywałaby się dopiero wtórnie. Poza tym teorią Widala nie można wytłumaczyć powstawania obrzęków pochodzenia nienerkowego, w których przyczyną pierwotną jest nagromadzenie się wody. Teoria Widala musi więc być znacznie zmodyfikowana. [patrz też: Azeloglicyna, dygestorium, plastyka krocza ]

Powiązane tematy z artykułem: Azeloglicyna dygestorium plastyka krocza