Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 8

Oporność na artesunat charakteryzowała się znacznie dłuższym czasem do usunięcia pasożyta, przy stosunkowo niewielkiej niejednorodności wśród pacjentów. Te zredukowane odpowiedzi pasożytnicze nie mogą być wyjaśnione przez czynniki farmakokinetyczne lub inne czynniki gospodarza. Podstawową farmakodynamiczną zaletą stosowania artemizynin, a nie innych leków przeciwmalarycznych, jest to, że przyspieszają one usuwanie pasożyta1 przez usuwanie młodych, krążących, pierścieniowych pasożytów i zapobieganie dalszemu dojrzewaniu i sekwestracji tych pasożytów.19,20 Ten efekt odpowiada za szybkość odpowiedź terapeutyczna, jej ratująca życie korzyść u pacjentów z ciężką malarią i godną uwagi aktywność gametocytobójczą leków. Wcześniej opisywano kilka przypadków zmniejszonej skuteczności terapii skojarzonej z artemizyną. Większość tych przypadków można wytłumaczyć fałszywym charakterem badanych leków.21 W latach 2002-2003 obniżona wrażliwość P. Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 8”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 7

Wykluczenie dzieci z analizy nie wpłynęło na te wyniki. Testowanie czułości in vitro
Figura 3. Figura 3. Stężenie hamujące 50% (IC50) dla Plasmodium falciparum, według leku przeciwmalarycznego. Na panelach przedstawiono stężenia chlorochiny, meflochiny, dihydroartemisininy i artesunatu, co skutkowało hamowaniem wychwytu hipoksantyny o 50% po 48 godzinach hodowli in vitro świeżo wyizolowanego P. Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 7”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 6

Inne pomiary zmniejszenia liczby pasożytów, które są mniej zależne od początkowego obciążenia pasożytem, w tym współczynniki zmniejszenia liczby pasożytów po 24 i 48 godzinach oraz nachylenie klirensu pasożyta log10 znormalizowanego w czasie, także były znacząco różne pomiędzy badanymi miejscami (Tabela 2). i rysunek 2). W badaniu Pailina nie obserwowano wyraźnej zależności dawka-odpowiedź dla artesunatu: średni czas klirensu pasożyta wynosił 84 godziny (zakres międzykwartylowy, od 54 do 96) dla dawki 2 mg na kilogram i 72 godziny (zakres międzykwartylowy, 60 do 96) dla dawka 4 mg na kilogram (P = 0,61). Natomiast w Wang Pha pacjenci leczeni artesunatem w dawce 4 mg na kilogram mieli szybszy klirens pasożyta (mediana, 48 godzin, zakres międzykwartylowy, 30 do 54) niż pacjenci leczeni artesunatem w dawce 2 mg na kilogram ( mediana, 54, rozstęp międzykwartylowy, 42 do 72) (P = 0,02) (tabela 2).
Czasy klirensu gorączki nie różniły się istotnie pomiędzy dwoma badanymi miejscami (tabela 2). Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 6”

Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 5

Reakcje kliniczne i parazytologiczne u badanych pacjentów, według lokalizacji. Usunięcie parazytu było znacznie wolniejsze w przypadku Pailina (tabela 2), a średni czas klirensu pasożyta w obu grupach leczenia Pailina łącznie wynosił 84 godziny (zakres międzykwartylowy, 60 do 96), w porównaniu z 48 godzinami (zakres międzykwartylowy, od 36 do 66) w obie grupy Wang Pha (P <0,001). Po rozpoczęciu leczenia w Pailin, 73% pacjentów miało parazytemię po 48 godzinach, 55% po 72 godzinach i 20% po 96 godzinach; odpowiadające wartości procentowe w Wang Pha wynosiły 45%, 8% i 3% (P <0,001). W Pailin, gęstość pasożyta na początku badania była podobna u dzieci poniżej 16 lat (średnia geometryczna, 50,046 na milimetr sześcienny, 95% przedział ufności [CI], 22 767 do 110 007) oraz u dzieci w wieku co najmniej 16 lat i dorosłych ( średnia geometryczna, 71366 na milimetr sześcienny, 95% CI, 49 614 do 102 654) (P = 0,33). W Pailin średni czas klirensu pasożyta wśród 11 dzieci wynosił 78 godzin (odstęp międzykwartylny, od 60 do 96) w porównaniu z 84 godzinami (odstęp międzykwartylny, od 66 do 96) wśród 29 dorosłych i dzieci w wieku co najmniej 16 lat ( P = 0,67). Continue reading „Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 5”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 6

Nasze badanie dostarcza wystandaryzowane, prospektywne dane dotyczące kohorty z wielu ośrodków, które są wystarczająco duże, aby ocenić potencjalne czynniki związane z bezpieczeństwem. Zrozumienie czynników leżących u podstaw ryzyka jest niezbędne do opracowania modeli stratyfikacji ryzyka, które można wykorzystać do porównywania wyników szpitali i chirurgów oraz do zapewnienia najlepszej porady dla pacjentów. Złożona wzajemna zależność czynników związanych z niekorzystnymi wynikami stanowi wyzwanie przy określaniu predykcyjnego modelu ryzyka w chirurgii bariatrycznej. Zaproponowano co najmniej jeden system oceny ryzyka stworzony z kohorty retrospektywnej z jednym miejscem8 i został zatwierdzony w alternatywnej kohorcie9; zmienne użyte w ocenie obejmowały wiek, wskaźnik masy ciała, płeć, obecność lub brak nadciśnienia oraz ryzyko lub brak ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Z tych czynników tylko wskaźnik masy ciała i historia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej były niezależnie związane z kompozytowym punktem końcowym w naszym badaniu. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 6”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 5

Po dostosowaniu do specyficznych cech pacjenta ryzyko kompozytowego punktu końcowego z laparoskopowym pomostem żołądkowym Roux-en-Y w porównaniu z laparoskopowym regulowanym opaskowaniem żołądka zwiększono o współczynnik 4,8; ryzyko złożonego punktu końcowego z otwartym bypassem żołądkowym Roux-en-Y, w porównaniu z laparoskopowym regulowanym opaskowaniem żołądka, zwiększyło się o współczynnik 5,8. Po skorygowaniu nie było znaczącej różnicy w szansach na złożony punkt końcowy z otwartym pomostem żołądkowym Roux-en-Y, w porównaniu z laparoskopowym pomostem żołądkowym Roux-en-Y, niezależnie od tego, czy operacje, w których podejście laparoskopowe zostało przekształcone w uwzględniono podejście otwarte (iloraz szans dla uwzględnienia przeliczonych podejść, 1,21; przedział ufności 95% [CI], 0,71 do 2,04, iloraz szans dla wykluczonych metod przeliczonych, 1,38; 95% CI, 0,77 do 2,49). Rycina 2. Ryc. 2. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad 5”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej czesc 4

Przedoperacyjne leki stosowane przez pacjentów obejmowały leki przeciwdepresyjne (39,9%), statyny (26,6%), beta-blokery (17,9%) i narkotyki (16,1%). Pacjenci poddawani otwartemu obejściu żołądka Roux-en-Y, w porównaniu z laparoskopowym rakiem żołądka Roux-en-Y lub laparoskopowym regulowanym opaskowaniem żołądka, mieli wyższy medianowy wskaźnik masy ciała (50,9 dla otwartego bypassu żołądka Roux-en-Y, 46,9 dla laparoskopowego pomostowania żołądkowego Roux-en-Y i 44,1 dla laparoskopowego regulowanego opasania żołądka) i bardziej współistniejących stanów (p <0,001 dla wszystkich porównań). Pacjenci poddawani otwartemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y na ogół cierpieli na najostrzejsze problemy współistniejące (np. Cukrzyca insulinozależna i niezdolność do chodzenia co najmniej 61 m, wymagające urządzeń pomocniczych); pacjenci poddawani laparoskopowemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y lub otwartemu pomostowi żołądkowemu Roux-en-Y mieli więcej współistniejących stanów niż pacjenci poddawani laparoskopowemu regulowanemu opaskowemu żołądkowi (Tabela w dodatkowym dodatku).
Główny wynik
Tabela 2. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej czesc 4”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej cd

Przed rozpoczęciem rejestracji obliczyliśmy, że liczba pacjentów, którzy byliby potrzebni do badania, ma moc 90% na wykrycie podwojenia ryzyka, że wybrane zdarzenia wynikowe wystąpią z różnymi częstościami, biorąc pod uwagę przewagę kilku domniemanych czynników ryzyka. Charakterystykę pacjentów poddanych dwóm procedurom bariatrycznym porównano z użyciem testu chi-kwadrat Pearsona dla zmiennych jakościowych i testu Kruskala-Wallisa dla zmiennych ciągłych. Częstość 30-dniowych działań niepożądanych została porównana wśród procedur za pomocą testu chi-kwadrat Pearsona. Do oceny predyktorów złożonego punktu końcowego wykorzystano uogólnione modele liniowych efektów mieszanych, z logarytmami prawdopodobieństwa zdarzeń modelowanymi jako funkcja liniowa współzmiennych wartości wyjściowych. Korelacja pomiędzy pacjentami tego samego chirurga została uwzględniona poprzez włączenie różnych losowych przechwyceń dla miejsc i chirurgów w obrębie miejsca. Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej cd”

Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad

Ponadto niektóre doniesienia sugerują, że w populacjach wysokiego ryzyka poddawanych operacjom bariatrycznym występują wyższe niż oczekiwano wskaźniki zgonu. Ustalenie częstości występowania rzadkich działań niepożądanych i związanych z nimi czynników wymaga dużych prospektywnych kohort ze standaryzowaną oceną przedoperacyjną i pełną oceną wyników. Konsorcjum oceny podłużnej bariatrycznej (LABS) przeprowadziło prospektywne, wieloośrodkowe, obserwacyjne badanie kohortowe (LABS-1) 7, w którym zastosowano standaryzowaną ocenę u kolejnych pacjentów poddawanych operacjom bariatrycznym. W niniejszym raporcie przedstawiono częstość i czynniki związane z 30-dniowymi wynikami bezpieczeństwa u pacjentów z tej kohorty, którzy przeszli wstępną bariatryczną procedurę chirurgiczną.
Metody
Pacjenci
Badaniem objęto kolejnych pacjentów w wieku 18 lat i starszych poddanych bariatrycznym zabiegom chirurgicznym od 11 marca 2005 r., Do 31 grudnia 2007 r., Przeprowadzonych przez 33 chirurgów z certyfikatem LABS (patrz Załącznik dla listy ośrodków i centrum koordynującego dane) . Continue reading „Bezpieczeństwo okołooperacyjne w ocenie podłużnej chirurgii bariatrycznej ad”

Łuszczyca czesc 4

Sygnatury genomiczne w zmianach łuszczycowych wskazują komórki dendrytyczne i komórki T jako kluczowe typy komórek, a interferony typu I, interferon-. i TNF-. jako kluczowe cytokiny35, 36; odkrycia te wzmacniają przesłanie z badań nad asocjacją genetyczną, że komórki i mediatory układu odpornościowego odgrywają kluczową rolę we wrażliwości i utrzymaniu łuszczycy. Dodatkowym wymiarem regulacji sieci ekspresji genów podczas procesów zapalnych jest potencjalna kontrola za pośrednictwem mikroRNA (miRNA). Wczesne badania sugerują możliwy udział miRNA w łuszczycy – na przykład poprzez zakłócanie kluczowych punktów zapalnych.37 Te ostatnie badania pokazały postęp w uzyskaniu całościowego spojrzenia na łuszczycę i dostarczyły solidne i odtwarzalne zbiory danych. Continue reading „Łuszczyca czesc 4”