Oporność na tyreotropinę wywołaną przez mutacje w genie receptora tyreotropiny ad

Trzy dziewczynki rozwijały się normalnie bez zmiany swoich dawek T4, które w czasie naszego badania były niższe niż zwykła dawka zastępcza (Tabela 1). Wyniki badań czynności tarczycy u trzech dziewczynek przed 3, 6 i 12 miesiącami po odstawieniu terapii T4 oraz u ich rodziców przedstawiono w Tabeli 1. Dodatkowe badania w najstarszej dziewczynce przeprowadzone dwa miesiące po T4 przerwane ujawniło stężenie podjednostki . hormonu glikoproteiny w surowicy wynoszące 0,6 .g na litr (normalne, <1,0) i brak przeciwciał przeciwtiprotropowych w surowicy, jak określono przez wiązanie radioznakowanej tyreotropiny do immunoglobulin w surowicy. Stężenie tyreotropiny w surowicy wzrosło z 66 mU na litr do maksimum 338 mU na litr 15 minut po dożylnym podaniu 400 .g hormonu uwalniającego tyreotropinę. Stężenie wapnia w surowicy, parathormonu, hormonu luteinizującego i hormonu folikulotnego były normalne. Wiek kostny dziecka wynosił 14 lat w wieku chronologicznym wynoszącym 12,3 lat. Rodzice wyrazili zgodę na te badania. Metody
Testy funkcji tarczycy
Stężenie T4 i trijodotyroniny (T3) w surowicy mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego (produkty diagnostyczne, Los Angeles) i tyreotropiny za pomocą oznaczenia chemiluminescencyjnego (Nichols Institute, San Juan Capistrano, CA). Wskaźnik T4 wolny od surowicy obliczono jako iloczyn wartości wychwytu T4 i żywicy T49. Stężenie beztlenowe T4 i wolne stężenia T3 zmierzono metodą dializy równowagowej (Nichols Institute).
Studia kliniczne
Reakcję przysadki i tkanek obwodowych na hormon tarczycy oceniano u najstarszej córki (Córka 1). Podawano jej dawkę 25 .g T3 co 12 godzin przez trzy dni, a następnie dawkę 50 .g co 12 godzin. przez trzy dni. Próbki krwi pobierano przed i 12 godzin po ostatniej dawce 25 .g i 50 .g do pomiaru surowicy T4, T3, wolnego indeksu T4, tyreotropiny, globuliny wiążącej hormony płciowe, fosfatazy alkalicznej, cholesterolu i kinazy kreatynowej.
Przygotowanie genomowego DNA, RNA i komplementarnego sekwencjonowania DNA i DNA
Genomowy DNA wyizolowano z leukocytów krwi obwodowej. Całkowity RNA wyekstrahowano z tego samego źródła za pomocą tiocyjanianu kwasu guanidyniowego. 10 Regiony kodujące (eksony 2 i 3) genu thyrotropin . i ekson 10 genu receptora tyreotropiny zsekwencjonowano, przy czym genomowym DNA użyto jako matrycy. Sekwencje egzonu do końca 5 egzonu 10 genu receptora tyreotropiny uzyskano z komplementarnego DNA (cDNA) syntetyzowanego przez odwrotną transkrypcję bardzo małych ilości matrycowego RNA informacyjnego receptora tyreotropiny z komórek jednojądrzastych krwi (transkrypcja nieuzasadniona). DNA amplifikowano przez łańcuchową reakcję polimerazy (PCR) ze specyficznymi starterami oligonukleotydowymi, subklonowano do bakteriofagów M13 lub plazmidów pBluescript, a następnie sekwencjonowano (Seąuenase, US Biochemical, Cleveland). Sekwencje zastosowanych starterów oligonukleotydowych są dostępne w innym miejscu.
Potwierdzenie mutacji i haplotypów
W celu potwierdzenia obecności każdej mutacji i polimorfizmu (cytozyna lub adenina w pozycji 253) zsyntetyzowano 11 zdegenerowanych starterów oligonukleotydowych komplementarnych z sekwencjami bliskimi, ale nie nakładającymi się na wariant nukleotydu.
[więcej w: psychoterapia szczecin, karta dawcy szpiku, hematopoeza ]

Powiązane tematy z artykułem: hematopoeza karta dawcy szpiku psychoterapia szczecin