Odporność na artemizynę w malarii Plasmodium falciparum ad 7

Wykluczenie dzieci z analizy nie wpłynęło na te wyniki. Testowanie czułości in vitro
Figura 3. Figura 3. Stężenie hamujące 50% (IC50) dla Plasmodium falciparum, według leku przeciwmalarycznego. Na panelach przedstawiono stężenia chlorochiny, meflochiny, dihydroartemisininy i artesunatu, co skutkowało hamowaniem wychwytu hipoksantyny o 50% po 48 godzinach hodowli in vitro świeżo wyizolowanego P. falciparum z badanych pacjentów. Linie poziome są medianami; pręty I reprezentują zakresy międzykwartylowe.
Rzetelne dopasowanie krzywych wchłaniania hipoksantyny dla artesunatu i dihydroartemizyniny było możliwe dla 18 z 40 pacjentów dla obu leków w Pailin i 32 z 40 pacjentów i 30 z 40 pacjentów, odpowiednio, w Wang Pha. Mediana stężenia hamującego artesunian w 50% w Pailinie wynosiła 1,9 nM (odstęp międzykwartylowy, od 1,3 do 3,4) w porównaniu z 3,2 nM (odstęp międzykwartylowy, od 1,7 do 4,1) w Wang Pha (P = 0,07) i 2,7 nM w przypadku szczepu referencyjnego 3D7. Mediana 50% hamującego stężenia dihydroartemizininy w Pailinie wynosiła 2,3 nM (odstęp międzykwartylowy, 1,1 do 3,2), w porównaniu z 1,5 nM (odstęp międzykwartylowy, 0,7 do 2,2) w Wang Pha (P = 0,04) i 2,3 nM dla odniesienia 3D7 (Rysunek 3). Nie stwierdzono istotnych korelacji pomiędzy 50% hamującym stężeniem artesunatu lub dihydroartemizyniny a czasem klirensu pasożyta w Pailinie (artesunat: r = 0,07, P = 0,70, dihydroartemizinina: r = 0,19, P = 0,33) lub Wang Pha (artesunat: r = 0,20, P = 0,44, dihydroartemizinina: r = 0,28, P = 0,23). Stężenia meflochiny i chlorochiny w 50% hamującym nie różniły się istotnie pomiędzy dwoma badanymi miejscami (Figura 3).
Molekularne znaczniki oporu
W Pailin, 38 z 40 pacjentów (95%) miało pasożyty zawierające pojedyncze kopie PfMDR1, a 2 pozostałych pacjentów (5%) miało dwie kopie, obie związane z 50% hamującymi stężeniami meflochiny przekraczającymi 150 nM. W Wang Pha 18 z 40 pacjentów (45%) miało izolaty, które zawierały wiele kopii PfMDR1 (mediana, 2, zakres, do 3, P <0,001). Nie wykryliśmy żadnych mutacji punktowych w genie PfMDR1 w pozycjach N86Y, S1034C, N1042D i D1246Y, ale zmutowany kodon Y184F znaleziono w izolatach od 32 z 40 pacjentów (80%) w Pailin i 12 z 40 pacjentów ( 30%) w Wang Pha. Wszystkie pasożyty posiadały mutację K76T w genie PfCRT. Sekwencjonowanie pełnej długości genu PfSERCA ujawniło sporadyczne mutacje punktowe oznaczone jako I89T (w izolatach od 5 z 50 pacjentów), N465S (w izolatach od 7 z 44 pacjentów) i E847K (w izolatach od z 45 pacjentów), z podobnymi częstotliwości w dwóch badanych miejscach. Liczba mutacji insercji i delecji w powtórzeniach TA zlokalizowanych w regionie intronowym genu (nt3621-3671) była różna u różnych pasożytów (zakres od 10 do 19), ale nie różniła się między tymi dwoma miejscami. Nie wykryto polimorfizmów PfSERCA L263E i S769 N, proponowanych do nadawania oporności na artemizynę.
Dyskusja
Nasze badanie pokazuje, że pasożyty P. falciparum od pacjentów w Pailin w zachodniej Kambodży znacznie zmniejszyły podatność in vivo na artesunat, w porównaniu z pasożytami z północno-zachodniej Tajlandii – lub w rzeczywistości, nigdzie indziej na świecie
[podobne: dentysta olsztyn, Dentysta warszawa, dentysta Kraków ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków dentysta olsztyn Dentysta warszawa